Blogs van Anouk

Een opgeheven hand die een vredesteken maakt tegen een blauwe lucht, met een kleine tatoeage op de pols.
door Anouk van Elden 2 februari 2026
Ik dacht dat vrede zacht zou zijn — maar eerst brak alles wat niet echt was. De prijs van vrede is hoog. Misschien wel de hoogste die er is.
Vrouw in een turquoise top staat naast een boom bij een vijver met roze bloesem op de achtergrond.
door Anouk van Elden 2 februari 2026
Ik heb ze meegemaakt. En als je dit leest, herken jij ze misschien ook. Mensen met een donkere, lege blik. Ogen zonder warmte en zonder geweten.
Silhouet van een persoon met uitgestrekte armen op een steiger bij zonsondergang boven het water.
door Anouk van Elden 2 februari 2026
10 augustus 2006. De dag waarop ik mijn vader verloor, die maar 48 jaar oud werd.
Vrouw met krullend donker haar zit binnen bij een licht raam met potplanten achter haar.
door Anouk van Elden 19 januari 2026
Kijk jij ook nog soms over je schouder, zelfs nu je weet dat die persoon allang niet meer in je leven is?
Vrouw in een blauwe top reikt omhoog om roze bloesems in een tuin aan te raken.
door Anouk van Elden 19 januari 2026
Het was alsof er onzichtbare handen aan me trokken, me neerdrukten, het laatste restje energie probeerden af te pakken. En het engste was: niemand zag het.
Vrouw in een turquoise trui, lachend buiten naast een houten muur in het zonlicht.
door Anouk van Elden 19 januari 2026
Jarenlang voelde ik me klein door geweld, verwaarlozing en narcisme. Maar vandaag leef ik als de hoofdprijs. En ik neem nooit meer genoegen met minder.