Blog van vader

10 augustus 2006. De dag waarop ik mijn vader verloor, die maar 48 jaar oud werd.

Ik heb hem weinig gezien in mijn leven, maar was er wel bij toen hij overleed. Niet alleen verloor ik hem aan de dood, maar ook aan een leven dat werd overschaduwd door pijn en strijd.

Mijn vader droeg een last die niemand zou moeten dragen. Getekend door seksueel misbruik, mishandeling en de greep van drugsverslaving was hij voortdurend op zoek naar een sprankje licht in zijn duisternis. Soms leek het dichtbij, maar steeds weer trokken de schaduwen hem terug.

Die schaduwen vielen ook over mijn leven. Want familiekarma is geen verzinsel. Het reist mee, generatie na generatie, verborgen in onze gedachten, gedragingen en de manier waarop we van onszelf houden - of juist niet.

Maar ik weigerde mijn leven te laten bepalen door die pijn. Ik koos ervoor het licht te zoeken, ook als dat betekende dat ik door diepe dalen moest gaan. Ik leverde mijn eigen strijd, stap voor stap. Ik leerde mijn wonden te erkennen en liefde te geven waar het vroeger ontbrak.

Vandaag leef ik in een huis vol liefde en veiligheid. Mijn kinderen groeien op in een omgeving waarin vertrouwen en warmte de basis zijn. Mijn leven is niet perfect, maar het is wél van mij - en dat maakt het kostbaar.

Familiekarma is echt. Maar het is geen onvermijdelijk lot. We kunnen het familiekarma doorbreken en omvormen tot kracht en hoop.

Papa, je bent altijd een deel van mijn verhaal. Vandaag sta ik sterk, vastberaden en vrij. Ik weet dat jij trots bent op de vrouw die ik ben geworden.

De schaduw van het verleden hoeft nooit de zon van je toekomst te verduisteren. Durf het licht te kiezen voor jezelf, voor je kinderen, voor de generaties die nog komen. 🦋



Liefs,
Anouk - Vrouw van Kracht